Çekilen acıların unutulduğu ve ayakların yere basmaya başladığı zaman dilimi çok önemlidir insan için zira artık yaralar kapanmaya başlamış, gerçekler görülmeye başlamıştır. Gökyüzünde bulutlar belki öncesi kadar anlamlı değildir veya sahilde çay içerken denizi seyreylemek ancak yine de yaşam devam etmektedir. Artık geçmiş sadece düşlere taşınmış merak ve çarpıntı duyguları geçmiştir. Vücut normal seyrine dönmüş, yenilen yemekler tat vermeye başlamış, eski geyik muhabbetler tat vermeye başlamıştır. Yeni planlar dahi yapılır olmaya başlamıştır bu dönemde tabi bunun yanında bazı yeminler de beraberinde gelir. Geçmiş lafı artık cümlelerin ilk ve başrol kelimesidir. Geçmiş der dil ancak buna içten içe itiraz eden bir yürek...

Belki de tadılan ilk duygulardır bunlar hiç bir daha tadılmamak üzere... Emanet duygular bunlar alınır ve teslim edilirdi gönül sahibine tam güvenle... Sonrası mı? Sonrası karşı tarafın vicdan ve merhamet çizgisinde insaf duygularına kalıyordu. Sogrulanamıyor, yargılanamıyor sadece ümit ediliyordu. Bunun adı literatüre sadakat diye geçiyordu. Sahibine de sadık...

Kendinden geçen gönül ve duygular toparlandığında tek bir şey belirirdi gözlerde ve gönlün ta derinlerinde... Dil o zaman anlatacaktı ama buna gönül karşı çıkacaktı. Heyhat diyecekti gönül heyhat. Çektiği acıların hepsi boşa gitmiş, güven duyduğu dağlara kar yağmıştı. Sırtından vurulmuştu belki de. Dil, sen de herkes gibisin dediğinde de herşey bitecekti. Başka söze gerek kalmadan, duygusuzca, sendeleyerek...

Simurg.