Sınırlarda yaşamaktır asıl emelim ancak uçurumdan düşerim diye de korkarım bir an. Sonra geri bir iki adım atar düşünürüm hayatın inceliklerini ve yaşanılabilirliklerini... Aklıma gelmez geçmişte yaşananlar ve gelecekte yaşanacak olanlar... Şimdiden bile feragat edip bir boşluğa bırakırım kendimi... Sonra sen gelirsin gözümün önüne ve olmamışlıklar. Bu aslında bir fırsattır, yeniden yeniden doğuşa açılan bir kapıdır. Beyin zorunlu emirler vermeye ve sinirler titremeye başladığında, ateşin çıktığında anlarsın bu hali... Gelip geçici olduğunu bildiğin halde mazoşistliğin tutar bir an, acı zevk vermeye başlar, kalbin yerinden çıkacak gibi olur. Zamanı durdurmak istersin ancak o da olmaz. Tek çare kalır sonunda o da nefessiz kalmak, hissizleşmek ve hissetmemek sonsuza kadar. Tek geçerli çözüm, ne kadar realist olmasa da ne kadar kaçamak olsa da...

Aklına diğer dünya gelir, bilirsin ki burada misafirsin, gelenlerin hepsi göçmüş, bazısı iz bırakabilmiş bazısı toz bile olamamış. O an aklında ne yar ne yaran kalır. Sadece Yaratıcının o ilk kutsal anda kulağına fısıldadığı nağmeler vardır kulağında ve çınlamaktadır. Herşey bir film şeridi gibi geçmeye başlar gözünün önünden, umursamamazlık edemezsin zira yaşanmışlıkların sahibi de sorumlusu da sensindir. Ne kadar iyilik yapsan da görünmez bunlar, bir kalemde silinmiştir... Aleni olan sadece yaşatılan mutsuzluklardır bir bakıma... Umursamazsın başta ama onlar seni bir gölge gibi takip ederler. Umursamamaya devam edersen de karanlık bir köşe başında sıkıştırırlar seni. O an en azılı mafyayla tanışırsın, ismi vicdandır. Sen ne kadar gerçeklerden kaçsan da her daim yanındadır, beriki köşededir, hazır kıta beklemektedir.

Tüm bunları bilip de hala hayata küskün durmak, bu da olmadı deyip sürekli ardına bakarak boşuna çabadır ve gereksiz detaylardır. Bu detayları atlayıp hayatın güzelliklerini görebilmek de bir kadırgalıda olandan daha büyük cesaret ister. O cesarete sahip olan insan da hayata kocaman bir kitap bırakıp gider ki sonsuza kadar okunsun...